Ataşehir’den Kurtköy’e taşınırken herkes aynı şeyi söyledi: “Uzak değil mi?” Haritaya bakınca uzak sayılmazdı ama asıl mesafe yollarla değil, hayat temposuyla ölçülüyormuş; onu sonradan anladım.

Ataşehir’de yaşamak, sürekli bir yerlere yetişmek demekti. Trafik, ışıklar, korna sesleri… Herkes aceleci, herkes gergin. Sabah çık, akşam dön; arada geçen zaman sanki bir koşu bandı gibiydi. Kurtköy’e geçince fark ettim ki ulaşım sadece yol meselesi değil, zihinsel bir rahatlık meselesiymiş. Trafik daha akıcı, mesafeler daha anlaşılır, insan direksiyon başında bile daha az yoruluyor.

En büyük farkı da burada hissettim: Ataşehir’de yol bitse bile telaş bitmiyor. Kurtköy’de ise yol uzasa da insanın içi ferah kalıyor.

Bir de gökdelen meselesi var… Ataşehir’de yükselen binalara hep hayranlıkla bakardım. Büyük, modern, ışıl ışıl… Ama oradan ayrılınca o ihtişamın aslında ne kadar soğuk olduğunu fark ettim. Betonun gökyüzünü kapattığı, insanların birbirine yukarıdan baktığı bir düzen. Kalabalık ama yalnız.

Kurtköy ise daha alçak, daha sakin, daha nefes aldıran bir yer. Binalar değil insanlar görünür. Sokaklar daha samimi, gün daha yavaş akıyor. Burada zaman seni kovalamıyor; sen zamanla birlikte yürüyorsun.

Ataşehir bir koşturmaca. Hızlı, gürültülü, yorucu. Kurtköy ise bir dinlence. Eve döndüğünde gerçekten dinlendiğini hissettiğin, kafanın sustuğu ruhununsa dinlendiği bir yer. İşte bu fark, taşındıktan sonra kendini hissettirmeye başlıyor.

Şimdi geriye dönüp baktığımda anlıyorum: Büyük şehir hayatı, büyük binalardan ibaret değilmiş. Bazen küçülmek, yavaşlamak ve sakinleşmek gerekiyor. Kurtköy bana bunu öğretti.

Ataşehir beni hızlandırdı, Kurtköy dengeledi.
Ve sanırım insan, dengeyi bulduğu yeri gerçekten seviyor.

Sevgiyle kalın, Kurtköy’de yaşayın.